zwaan fan ‘t leechlan

Op 14 januari heeft Zwaan in de vroege ochtend zes pupjes geworpen. Het was ene zware bevalling. Het eerste pupje lag een beetje dwars. Die heeft het helaas niet gehaald. Lang treurde moeder Zwaan niet. Drie teefjes en drie reutjes kwamen vlot na elkaar. De doorwaakte nacht is niet voor niets geweest. Ze groeien als kool. Wie: Samson, Willem en Eddy Wally, Zwaan, Rita en Zwarte Lola, allemaal met de kennel(achter) naam van Frankrijk-Noord. We zijn er best trots op.

foto in de krant.

Volgens mij kunnen we veel beter een krant maken met veel fotopagina’s. Vanochtend krantjes gebracht naar het humanitas kinderkamp. Een collega had een artikel geschreven over het kamp. De kinderen kunnen door hun thuissituatie niet op vakantie gaan.  Of een krantje kopen. Vandaar.

Een meisje van een jaar of zestien vloog op me af. Ik wil een krant, want ik sta er vast in. Ik zou op de voorpagina staan. Ik zei nog dat daar het Zeilmeisje Laura al stond, maar dat vond ze maar min. Zij was in elk geval belangrijker dan Laura.

Gelukkig had de eindredactie een foto van haar en haar vriendin in de wenkbrauw gezet en op de spread van de Walcherse editie. ,,Ik sta twee keer in de krant”,  was haar conclusie.  ,,Dan is het goed. Even mijn vader bellen.”

Kinderen lezen misschien geen krant, maar ze willen wel hun foto terugzien in de krant. Tijd voor meer fotopagina’s.

opkomst verkiezingen

Echt, ik heb in de aanloop naar deze verkiezingen nog niet gehoord dat er iemand niet gaat stemmen.  Een van mijn collega’s zei steevast bij alle verkiezingen, nee, ik ga niet, dat heeft toch geen zin. Nu gaat hij wel. Het gaat ook ergens over. De crisis is er debet aan dat de opkomst hoog is. Een hoge opkomst, dat voorspel ik ten minste.

koude wind

Meivakantie, gure wind, waterig zonnetje, maar toch veel buiten en toch voor de eerste keer dit seizoen op een terrasje buiten gegeten. We zijn naar twee strandpaviljoens aan de Walcherse kust geweest voor de rubriek Uit Eten. Het was fris, maar achter glas konden we toch buiten zitten. Woensdag meer in de krant in de rubriek Uit Eten over eten en genieten bij de strandpaviljoens Piet Hein en Kon-tiki.

computerstoring

Koninginnedag en Giro

Het begint ook op de redactievloer te kriebelen. We hebben de Zeeuwse mutsen gekocht, om ze de dertigste op te zetten als de koningin langskomt.

wielercafé

Rare jongens die sportjongens. Meestal nodig ik voor de PZC de gasten uit voor rondetafelgesprekken en debatten, bij het wielercafé doen de sportredacteuren dat zelf. Althans zij leggen het eerste contact, daarna stuur ik een officiële uitnodiging. Frits Bakker van de sportredactie heeft bijna alle 06-nummers van de fietsers.

Laatst zaten we in een overleg voor het wielercafé dat deze vrijdag in het ZEP in Middelburg wordt gehouden en hij belde Johnny Hoogerland. We willen Johnny uitnodigen voor een van de volgende wielercafés. Hé Johnny, kun jij 20 mei naar een PZC-wielercafé komen? ,,Even wachten”, klonk het aan de andere kant. ,,Ik ben aan het fietsen en Frits, ik moet je nog iets vertellen”, zei Johnny. Frits hield zijn mond en we hoorden allemaal Johnny hard door de telefoon roepen. ’Ik reed net langs de N57 op Walcheren en het ging heel goed. Ik zag een vrachtwagen aankomen en dacht; daar ga ik lekker achterhangen. Ik reed wel 70 kilometer per uur. Heerlijk’

Toen hoorde hij plotseling een auto achter zich en dat was, inderdaad, een politieauto. Johnny moest aan de kant komen. Hij begon meteen zijn verontschuldigingen te maken. Dat het stom was, dat hij het niet had moeten doen. Die politieagent zei: ’Johnny wil je dat nooit meer doen. En rij nu verder over het fietspad.’

Mooi verhaal, hij kwam er met een berisping vanaf. Tegen Frits zei Johnny: tegen niemand vertellen hé.

ere wie ere toekomt

Ik moet een fout herstellen. De tafeltennistafel is niet van Sander, maar van Leo Minnaard, ook een collega. Sander bezit echter een forse auto, voluit een Nissan Pick-up, double cap. Leo had de tafel met hulp van huis naar de krant kunnen sjouwen, maar hij dacht aan Sander, of liever aan zijn auto. Ik heb dus Sander bezig gezien, toen hij ‘mankracht’  zocht voor de tafeltennistafel en toen de conclusie getrokken dat het om zijn tafeltennistafel ging. Aj, foutje, altijd checken.

tafeltennistafel

Van het een kwam het ander. We hadden al een tafelvoetbalspel, maar Sander van der Bijl had nog een tafeltennistafel over. Die staat nu ook in de kantine. Vrijdag is de dag dat er veel afgereageerd wordt. Dan zie je weer een groepje naar boven lopen, voor een voetbalspel. De winnaars zijn meestal het eerste weer beneden. Ach, het is goed om niet continu naar een beeldscherm te kijken. En die tafeltennistafel? Wie wint van Koen de Vries, kampioen tafeltennissen en sportredacteur van de PZC.

stressballetjes

We hebben al een tafelvoetbalspel, (idee van Kees Lammers, die nu thuis herstelt van een  knieoperatie) waarachter we  spelenderwijs onze gedachten verzetten en nu hebben we ook nog stressballetjes gekregen. Niet van die zware knijpballetjes, maar mooie lichtgewicht gele balletjes waar de stress van verdwijnt als je er naar kijkt. Er staat namelijk een nummer op van de onze ICT-afdeling.  Als de computer mankementen vertoont, heb je snel het telefoonnummer paraat. Een leuk gebaar van de ICT-afdeling, want stress krijgen we wel van de slechte internetverbinding.

Echt, sommigen staan een paar keer per dag op het punt om hun beeldscherm kapot te slaan of om hun laptop door het raam te gooien. Dan weer schakelt de computer vanzelf uit, dan weer is de verbinding zo traag als een slak, dan weer ben je je verhaal kwijt. Maar goed, we hebben nu dan de balletjes met het telefoonnummer. We bellen niet naar de ICT-jongens, we gooien ermee, op elkaar, met telkens een nieuw slachtoffer. Dat ontstresst al. Mijn overbuurman zette expres zijn kopje koffie op de laptop. Gooi maar om, zei hij,  dan krijg ik hopelijk een nieuwe laptop.